We wtorkowym numerze Echa Turku nasi koledzy zacytowali architektoniczny opis nieczynnego już dworca autobusowego, który wyszedł spod pióra Makarego Górzyńskiego. Ów młody badacz wychwala w nim niezwykły zmysł przestrzenny i estetyczny architektów odpowiedzialnych za zaprojektowanie budynku.

My z kolei pozwolimy sobie zacytować fragment z książki „Dzieje Turku” (pracy zbiorowej pod redakcją Edmunda Makowskiego i Czesława Łuczaka), który również odnosi się do początków zbiorowej komunikacji samochodowej w naszym mieście:

Obsługę ruchu pasażerskiego z okolic miasta zapewniała Państwowa Komunikacja Samochodowa, która w połowie lat siedemdziesiątych uruchomiła nowy dworzec autobusowy. Miasto natomiast, które liczyło już wówczas ponad 20 tys. mieszkańców, otrzymało komunikację miejską w postaci czterech linii miejskich i jednej podmiejskiej, łączącej kopalnię i elektrownię z Władysławowem. Oddział PKS w Turku w latach siedemdziesiątych należał do największych w Polsce pod względem ilości i zasięgu połączeń komunikacyjnych oraz posiadanego taboru.

Przy okazji pozwolimy sobie jeszcze zacytować fragment dotyczący stanu dróg w Turku i powiecie. Autor tekstu bardzo dyplomatycznie potraktował opis stanu tego typu ciągów komunikacyjnych zaznaczając, że „nie odbiegał [on] w tym czasie od przeciętnej krajowej, choć tworzenie wciąż nowych instytucji zajmujących się budową i utrzymaniem dróg nie usprawniało działania odpowiednich służb. W efekcie już w latach siedemdziesiątych zaczynał się uwidaczniać problem odpowiedzialności za konkretne odcinki dróg, które podlegały firmom miejskim, wojewódzkim i ogólnokrajowym”. Czy czegoś nam to nie przypomina?