Już od pierwszych chwil widzowie zanurzyli się w aurę XVI stulecia. Rozbrzmiała muzyka renesansowych lutni i fletów, płomienie ognia tańczyły w rytmie słów mistrza z Czarnolasu, a przenikliwy dźwięk kościelnego dzwonu nadał całości podniosły ton. Na oczach mieszkańców i gości odżyła dawna Wyszyna – szesnastowieczna, barwna, pełna przepychu, a zarazem prostoty.

Kulminacją stało się przybycie orszaku królewskiego. W świetle pochodni i blasku świec na dziedziniec u stóp drewnianego kościoła wjechał sam król Stefan Batory, witany przez szlachtę i lud zgromadzony na uroczystości. Towarzyszył mu Jan Kochanowski – mistrz słowa, który swoim głosem ożywił fraszki, treny i pieśni, nadając im niezwykłego wybrzmienia.

Z Tuliszkowa przybyli Zarębowie, z Konina Zemełkowie, z Koła starościny kolskie, a także ród Kościeleckich. To właśnie oni, w strojach z epoki, na tle królewskiego orszaku i w obecności Mistrza z Czarnolasu, czytali wybrane utwory, budząc w publiczności emocje od śmiechu po zadumę.

Widowisko było nie tylko lekcją literatury, ale i podróżą przez dzieje. Uczta królewska, przygotowana z rozmachem, dodała całości splendoru i radości, przenosząc widzów w realia epoki. Zaskoczenie i niedowierzanie malowało się na twarzach uczestników – tak fenomenalnie mieszkańcy Wyszyny zdołali odtworzyć klimat renesansu i uczynić z Narodowego Czytania prawdziwe święto.

To nie był zwykły wieczór. To była żywa lekcja historii, kunsztownie spleciona z pięknem literatury. To było spotkanie z przeszłością, która – dzięki pasji i zaangażowaniu społeczności – stała się teraźniejszością.

Wyszyna pokazała, że Narodowe Czytanie to nie tylko recytacja wielkich dzieł, ale i magiczne doświadczenie, które zostaje w sercach na długo.

źródło: materiał prasowy nadesłany