Jak zawsze najtrudniejsze były początki i pytania czy zamówić firmę do ubierania, jak zebrać potrzebne datki, jaki projekt wybrać. Jednak wygrała zasada, że lepiej skromnie, ale samemu.

Zawsze trafi się kilku malkontentów, którzy ani nie angażują się w pomoc, ani nie chcą wspomóc zakupu kwiatów i dekoracji... taka norma społeczna. Po trudnych początkach udało się ostatecznie 30 maja spotkać rano przed kościółkiem. Okazało się że spora część mieszkańców przyszła do pomocy, przynieśli kwiatki na dywan, przywieźli brzozy i dekorację. Ostatecznie po godzinie 8 dywan kwiatowy i ołtarz był już gotowy. Sprawdziła się też mądrość Kościoła, bo wspólna praca byłą też okazją do spotkania mieszkańców, rozmów i żartów. Zabiegani ludzie mogli zauważyć się i poświęcić sobie kilka chwil podczas pracy społecznej.

Procesja, kiedy zbliżała się do kościoła i do czwartego ołtarza po licznych przejściach, próbach zawrócenia, obaw „metalowej” orkiestry dętej przed piorunami, była „witana” przez grupkę wiernych czekających bezpiecznie w kościele, prawie jak bohaterów powracających z wielkiej wyprawy. Całe szczęście Pan czuwał nad owieczkami i pomimo przygód spora część wiernych tradycyjnie odwiedziła cztery ołtarze odważnie prezentując na ulicy swoją wiarę w Najświętsze Ciało i Krew Syna Bożego.

Daniel Kusz
Szafarz Nadzwyczajny