Reakcja obecnego w kościele red. Jarka na tę informację była do przewidzenia: - Dział promocji popełnił skuchę! No bo jak można przeoczyć tak ogromną szansę na pokazanie za granicą naszych wspaniałych atutów? A nuż jakiś zachwycony polichromią, lekko pokręcony Brytyjczyk albo inny Niemiec zainwestowałby w naszej strefie. Ja, po głębszym zastanowieniu, stwierdzam, że stało się bardzo dobrze. Bo na przykład, gdyby informacja ta dotarła do osoby pt. „doradca Burmistrza Turku ds. mediów”, dowiedzielibyśmy się, jak bardzo MUSIMY być dumni z tego, że nasz kościół pojawi się w cenionej zachodniej telewizji. Narobiłoby się dużo hałasu, komuś by jeszcze palma odbiła i przez kolejne 3 lata żylibyśmy „BBC w Turku”.

A taka BBC, tudzież inna prestiżowa telewizja, lubi sobie również pojechać do krajów Trzeciego Świata, gdzie reporterzy mogą ekscytować się np. skorupami prahistorycznych naczyń wykopanych gdzieś tam, w szczerym polu, na jakimś wygwizdowie. Bywają również na Antarktydzie, gdzie uganiają się za pingwinami.

Może właśnie to mieli na myśli, mówiąc, że tu jeszcze wrócą? U nas niedługo może być podobnie. Możliwie, że jak żurnaliści z BBC na powrót zawitają do Turku (najlepiej własnym helikopterem, autobusów nie będzie, kolei nie ma, własnego jeep'a będzie szkoda) będą mogli podobny materiał nakręcić. Taki film pt. „Perła Secesji w Krainie Nicości”. Już widzę wypowiadających się specjalistów: „W tej zapadłej krainie, dumni mieszkańcy nie mają nic poza swoim pięknie ozdobionym kościołem i marnym portalem internetowym, gdzie mogą wylewać swoje żale. Jest to dla nich szczególnie ważne, gdyż właśnie zaorali pozostałości po zakładach pracy, kopalni i dworcu autobusowym”. That's it.

PS. Choć pracuję w redakcji, w ogóle nie mam czasu na pisanie. Może to i lepiej? Choć czasem trzeba z siebie wyrzucić pewne rzeczy. Tak dla utrzymania higieny stanu psychicznego. Rozpoczęta właśnie seria „Wolne wnioski i zapytania” prawdopodobnie zakończy się na tym jednym wpisie. Dziś miało być krótko i na temat. A teraz znów czekają mnie nadgodziny. I po co głupiemu brać się za pisane?

Marcin Derucki