Czy choć przez chwile potraficie przestać myśleć o swoim życiu, a zamiast tego odnajdujecie odwagę, żeby faktycznie w nim być?

Śpiewający ptak, zwyczajny odgłos lodówki w kuchni, ryk motocykla za oknem, drżenie w brzuchu, głośny, szczery śmiech przyjaciela podczas wspólnej kawy.

To jest prawdziwa medytacja. Przychodzi wtedy, kiedy nie próbujemy wejść w jakiś odmienny stan, tylko znajdujemy odwagę żeby żyć – słuchać czystymi uszami, patrzeć niemającymi uprzedzeń oczami, smakować tę chwilę, jakby była jedyną i najważniejszą. Nasza własna OBECNOŚĆ.

Z tej pełnej niezwykłych poetyckich zdań książki Matta Licate, pełnej kruchości naszego człowieczeństwa, możemy nauczyć się znów ufać życiu. To właśnie dzięki tej książce uświadomiłam sobie, że zawsze było i jest ze mną wszystko w porządku. Że nie ma czegoś takiego jak złe czy niewłaściwe doświadczenie. Dziś wiem, że jestem tutaj w całej swej pogmatwanej i wspaniałej niedoskonałości.

Czytając nabierasz świadomości, że Ty -Taki jaki jesteś, ze swoimi ludzkimi wadami i brakami, tęsknotami i smutkami – jesteś Darem! Twoja prawdziwa ścieżka jest wszędzie. Twoja prawdziwa ścieżka jest pełna życia – to każdy dźwięk, każde odczucie, puls, odgłos, każda bolączka.

Żadna Twoja myśl nie jest odchyleniem od normy. Nawet te najbardziej wstydliwe myśli są kochane i potrzebne.

We współczesnej kulturze istnieje wielkie ukierunkowanie na „światło”, z dala od „ciemności”.

Kiedy spotykamy kogoś, kto ma chandrę, czuje się przybity, ma problemy, próbujemy natychmiast zrobić coś, żeby mu pomóc. I choć w samym środku lęku, smutku, rozpaczy czy zwątpienia istnieje coś prawdziwego, to jednak współczesny świat wmawia nam, że jest inaczej. Oswajanie z myślą, że nawet depresja, niepokój, załamanie czy wściekłość są właściwymi reakcjami na otaczającą, pogrążoną w chaosie rzeczywistość, ma swoją własną czystość. Jest tylko naturalną ekspresją psychiki i serca. Z perspektywy pełni i całości, każde nasze wewnętrzne doświadczenie jest godne naszej uwagi, jest realne. Jest „ścieżką” prowadzącą z powrotem „do domu”, do obecności. Ścieżka jest wszędzie, nawet w miejscach, w których najmniej się jej spodziewamy. Nie negujmy zdarzeń, otwórzmy się na pełne doświadczanie naszego życia. Każde z nich gdzieś nas prowadzi.

Ta książka to przestrzeń, w której podczas czytania pojawia się prawdziwe odprężenie i nasz przeciążony system nerwowy może wreszcie z ulgą odetchnąć. „Ścieżka jest wszędzie” to przyjazny przewodnik do zrozumienia i uwolnienia wstydu, który powstrzymuje nas przed odczuwaniem pełni życia. Poetycka proza Matta Licate splata ze sobą elementy psychologii, doświadczeń autora oraz pełni miłości i zdrowego rozsądku w urzekającą całość.

To nie jest książka, którą przeczytacie „od deski do deski” na jednym posiedzeniu.

To pozycja, która zachęca, żeby zajrzeć do niej od czasu do czasu w odpowiedzi na zawołanie płynące z potrzeby serca. Autor zachęca nas, byśmy zaglądając do tej książki, przymykali od czasu do czasu oczy, poczuli, że jesteśmy na ziemi, połączyli się ze swoimi wszystkimi zmysłami. Przypomina, że słowa są jedynie znakami, symbolami. To one mają nas zaprowadzić do naszej własnej, wrodzonej mądrości. To dzięki niej możemy bardziej przyjrzeć się temu światu wokół nas.

Matt Licata często mówi o „umiłowanej” – jako kochającej świadomości, którą posiada każdy z nas. Słowo „umiłowana” używane od tysięcy lat – od sufickich poetów, indyjskich mędrców oraz chrześcijańskich mistrzów kontemplacji – tu jest oferowane jako otwarte drzwi do wcześniej ukrytych obszarów naszego ciała i psychiki. Mnie osobiście spodobał się sposób, w jaki autor zwraca się do czytelnika, bezpośrednio, w drugiej osobie. Bardzo niekonwencjonalne podejście tworzące dialog. Bardzo intymne, skłaniające do refleksji. To niezwykle ujmująca, pełna wyobraźni poetycka proza. Dzięki tej książce, wędrując razem jako towarzysze podróży, znajdujemy sposób, by objąć i przyjąć zarówno radość i smutek. To pełnia naszego istnienia, mimo tego, ze wciąż wmawia nam się by utrzymać permanentny stan „szczęśliwości”. On nie istnieje. A przez tą utopię tracimy kontakt z rzeczywistością, która jest piękna w wielu barwach, jest prawdziwie postrzeganym całościowo człowieczeństwem, w pełni kompletnym.

Mnie bardzo mocno ujęło spojrzenie autora na „cień”, który czasami pojawia się naszym życiu...a to zdaniem jego - „tylko miłość w przebraniu”. Dlatego ważne by każdego dnia stąpać twardo po ziemi, trzymając się nieba. Bo kto powiedział, że niebo mamy tylko nad głową.

Tekst i foto Monika Choinka